Posocznica
Inne nazwy choroby: Sepsa;
Sepsa (innaczej posocznica) była znana ludzkości już w starożytności. Hipokrates zauważywszy, że jej rozpoznawalną cechą jest wysoka gorączka wywołana przez gnijące substancje nazwał ją gniciem krwi. Należy zauważyć, że sepsa nie jest chorobą w ścisłym tego znaczeniu, a raczej zespołem objawów chorobowych.
Spowodowana jest ona gwałtowną reakcją organizmu na zakażenie i może prowadzić do zwiększenia niewydolności narządów wewnętrznych, zaburzenia krzepnięcia krwi, skutkując nierzadko śmiercią. Sepsa atakuje gdy jest w stanie przełamać bariery ochronne organizmu, szczególnie narażeni na zachorowanie są więc osoby o obniżonej odporności. Z jednej strony w grupie ryzyka znajdują się osoby starsze, których organizm staje się coraz słabszy wraz z wiekiem, a z drugiej małe dzieci i niemowlęta, które nie wykształciły jeszcze pełnych mechanizmów obronnych.
Posocznica występuję najczęściej w wyniku zakażenia bakteryjnego, rzadziej wywołana jest przez wirusy, pasożyty i grzyby. Rodzaj drobnoustroju wywołującego zakażenie związany jest często z czynnikiem ryzyka i miejscem zapoczątkowania zakażenia. Na przykład źródłem zakażenia krwi gronkowcem złocistym są ropne zmiany na skórze i tkankach miękkich, zapalenie płuc, oraz cewniki umieszczone w naczyniach krwionośnych. Zakażenia krwi paciorkowcami kałowymi pochodzą z zakażeń układu moczowego, pokarmowego i jamy brzusznej, natomiast posocznice pneumokokowe wywodzą się głównie z zapaleń płuc.