Babejoza

Babezjoza może być wtórnym następstwem ukąszenia przez kleszcza. W Polsce występuje rzadko. Okres inkubacji babezjozy wynosi od 7 dni do 8 tygodni, czasami może trwać dłużej.. W ostrym przypadkach choroby pojawia się gorączka z dreszczami, poty oraz bóle mięśni. Chory traci apetyt, czuje się osłabiony i rozbity, jest  zmęczony i ma nudności. Wątroba i śledziona są powiększone, występuje też niedokrwistość hemolityczaą i hemoglobinuria. Jednakże większość przypadków ulega samoistnemu wyzdrowieniu, a choroba ma przebieg łagodny. W obszarach, gdzie choroba występuje endemicznie, często nawet nie daje żadnych objawów. Babezjoza ma ciężki przebieg i może zakończyć się śmiercią u osób ze źle funkcjonującym układem odpornościowym, u ludzi z usuniętą śledzioną i u ludzi po 60 roku życia. Babezjoza często współistnieje z innymi chorobami przenoszonymi przez kleszcze. Ten fakt często więc komplikuje i zaostrza przebieg tych chorób. Główne gatunki pierwotniaków wywołujących babezjozę: babesia divergens, który wywołuję chorobę o ciężkim, a nawet śmiertelnym przebiegu oraz babesia microtii, który wywołuje samoistnie ustępującą chorobę charakteryzującą się gorączką i osłabieniem. Żywicielem Babesia microtii są głównie gryzonie., a także Babesia canis (głównym żywicielem jest pies), Babesia equi (głównym żywicielem jest koń), Babesia bovis (głównym żywicielem jest bydło). Do rodzaju Babesia należy około 100 gatunków. Jednak  tylko kilka z nich wywołuje choroby u ludzi. Po raz pierwszy pierwotniaka, jako chorobotwórczego, zidentyfikował Victor Babeş, rumuński biolog, w 1888 roku. Stąd też nazwa pierwotniaków.